Yazı · · 6 dk okuma

Loop ve Harness Mühendisliği: Modelin Etrafındaki İş

Modelin etrafındaki kod artık prompttan daha önemli: harness, döngüler, durma koşulları, doğrulama ve token maliyeti.

İki yıl önce dil modelleriyle bir şey geliştirmenin en zor kısmı prompttu. Bugün en zor kısım onun etrafındaki her şey. Model artık sadece bir bileşen. Asıl mühendislik, modeli besleyen, kontrol eden, durduran ve faturasını ödeyen sistemde.

2026’da bu işin iki adı oldu: harness engineering ve loop engineering. İki kavramı da faydalı buluyorum. Ama ikisinin de kolayca yanlış anlaşıldığını düşünüyorum. Bu yazıda ne anlama geldiklerini, birbirleriyle nasıl bağlandıklarını ve ben olsam önce neyi kuracağımı anlatıyorum.

Bu yazı kimin için?

Demoda harika görünen bir ajanı canlıya aldınız. Sonra gerçek kullanımda konudan saptı, kendini tekrar etti ya da bütçeyi hızla tüketti. Ya da bir ajana ne kadar serbestlik vereceğinize karar vermeye çalışıyorsunuz. İki durumda da bu yazı size göre.

Ajan, modelden ibaret değil

LangChain bunu tek bir formülle özetliyor: Ajan = Model + Harness. Harness, model döngüsünün etrafındaki her şey: prompt, araçlar ve davranışı şekillendiren ara katmanlar.

Buna katılıyorum, hatta bir adım ileri götürüyorum. Aynı modeli kullanan iki ekip, tamamen farklı davranan ajanlar çıkarabilir. Farkı çoğu zaman model yaratmaz. Farkı araçlar, bağlam, izinler ve kontroller yaratır.

Bunun iyi bir örneği var. LangChain’de uygulamalı araştırmayı yöneten Vivek Trivedy, bir kodlama ajanının Terminal Bench 2.0 skorunu modeli hiç değiştirmeden 52,8’den 66,5’e çıkardı. Kazanç ortamdan geldi: daha iyi bağlam, zaman farkındalığı, döngü tespiti ve “derle, doğrula, düzelt” döngüleri.

Bu yazının ana fikri de bu. Modelin etrafındaki iyi mühendislik, daha iyi bir model kadar değerli olabilir.

Harness nedir?

Harness, ajanın çalışma ortamıdır. codecentric’ten aldığım bir ayrımı faydalı buluyorum. Parçaları iki gruba ayırıyorum:

  • Yönlendiriciler model üretmeden önce çalışır. Sistem promptları, proje kuralları, skill dosyaları, araç açıklamaları ve modele vermeyi seçtiğiniz bağlam.
  • Sensörler sonra çalışır. Testler, tip kontrolleri, linter’lar, politika kontrolleri, loglar ve izler.

İyi bir harness, ajanın neyi yapamayacağına da karar verir. Sandbox’lar, izin onayları ve izin listeleri harness’ın parçasıdır. Sonradan eklenecek bir detay değildir.

Kendi kuralım basit. Ajanın çağırabildiği her aracın dar bir amacı, tipli bir girdisi ve güvenli bir hata biçimi olmalı. Bir araç geri alınamayacak bir şey yapabiliyorsa, önce bir insan ya da ayrı bir kontrol onay vermeli.

Loop nedir?

Loop engineering bunun bir üst katmanı. Adını Haziran 2026’da Addy Osmani koydu. Bundan birkaç gün önce Anthropic’te Claude Code’u yöneten Boris Cherny şunu söylemişti: “I don’t prompt Claude anymore. I write loops that prompt Claude.” Yani artık Claude’a prompt yazmıyor, Claude’a prompt yazan döngüler yazıyor.

Fikir şu. Ajana her adımda tek tek prompt yazmayı bırakıyorsunuz. Onun yerine ajana sizin yerinize prompt yazan, sonucu kontrol eden ve sırada ne olacağına karar veren bir sistem tasarlıyorsunuz.

Osmani yapı taşlarını şöyle sıralıyor:

  • Otomasyonlar: Çalışmaları bir takvime göre başlatır.
  • Worktree’ler: Paralel çalışan ajanlar birbirinin işini bozmaz.
  • Skill’ler: Ajanın okuyabildiği, yazıya dökülmüş proje bilgisi.
  • Bağlayıcılar: Issue takip sistemi gibi araçlara, genelde MCP üzerinden erişim.
  • Alt ajanlar: Bir ajan işi yapar, başka bir ajan kontrol eder.
  • Durum: Modelin dışında, bir dosyada ya da bir kayıtta tutulur.

Araçlar da hızla yetişti. Claude Code ve Codex’te artık hedef komutları var. Bir koşul yazıyorsunuz, ajan ayrı bir kontrol bu koşulun sağlandığını söyleyene kadar çalışmaya devam ediyor.

Harness mı, loop mu?

Kısaca:

  • Harness ortamdır. Ajan neyi biliyor? Neye dokunabiliyor? Ne yaptığını nasıl göreceğim?
  • Loop zaman içindeki davranıştır. Ne zaman çalışıyor? Ne zaman duruyor? Sonucu kim kontrol ediyor? Hata olunca ne oluyor?

Sıralama önemli. En altta bağlam var, onun üstünde harness, en üstte loop. Her katman, altındaki katmanın zayıflıklarını devralır. Zayıf bir harness’ın etrafına kurulan döngü, zayıf sonucu sadece daha hızlı tekrarlar.

Döngüler için uyduğum dört kural

1. Durma koşulunu başlama koşulundan önce yazın. Net bir bitiş çizgisi olmayan döngü, para sızdıran bir deliktir. “Bitti” denen şey bir makinenin kontrol edebileceği bir şey olmalı: testler geçiyor, çıktı şemaya uyuyor, değişiklik belirli bir boyutu aşmıyor.

2. Yapanı kontrol edenden ayırın. Kodu yazan ajan, kendi işine not vermemeli. Farklı bir prompt, farklı bir model ya da basit bir deterministik test kullanın. Hedef komutları da böyle çalışıyor: her adımdan sonra ayrı ve küçük bir model hedefin sağlanıp sağlanmadığına bakıyor.

3. Durumu modelin dışında tutun. Bağlam penceresi biter, dosyalar bitmez. Anthropic’in uzun süre çalışan ajanlar için önerdiği yapı bir ilerleme kaydı, bir özellik listesi ve temiz bir git geçmişi tutuyor. Böylece her yeni oturum, bir öncekinin kaldığı yerden devam ediyor. Bu yapıyı seviyorum çünkü sıkıcı ve incelemesi kolay.

4. “Bitti” bir iddiadır, kanıt değil. Bir döngü başarılı olduğunu söyleyip yanılabilir. Pahalı, geri alınamaz ya da herkese açık her adıma bir insan kontrolü koyun. İlk yazımda da aynı şeyi savunmuştum: otonomi bir açma kapama düğmesi değil, ayarlanabilir bir kadrandır.

Ekonomi: Her döngünün bir faturası var

Bence çoğu ekibin atladığı kısım burası.

Tek bir promptun maliyeti tahmin edilebilir. Bir döngününki edilemez. Her yeniden deneme, her alt ajan ve her kontrol token harcar. En pahalı kısım alt ajanlardır, çünkü her biri kendi model ve araç işini yapar. Osmani bile okuyucularını token maliyetleri konusunda dikkatli olmaları için uyarıyor.

Bu yüzden maliyeti faturada karşılaşılan bir sürpriz olarak değil, tasarımın bir girdisi olarak görüyorum:

  • Her çalışmaya bir bütçe koyun. Token, süre ve araç çağrısı. Bütçe bitince döngü durur ve elindekini raporlar.
  • Ucuz yolu varsayılan yapın. Kuralı belli olan her yerde düz kod kullanın. Yönlendirme ve kontrol için küçük bir model kullanın. Büyük modeli zor adıma saklayın.
  • Çağrı başına değil, biten iş başına maliyeti ölçün. Çağrı başına daha pahalı ama daha az turda biten bir döngü, toplamda daha ucuz olabilir.
  • Hiç yakınsamayan döngüleri yakalayın. Döngü tespiti harness’ın bir parçasıdır. Üst üste üç aynı hata, çalışmayı bitirmeli.

Döngülerin ekonomik getirisi gerçek. Bir gece boyunca bekleyen işleri tek tek bitiren bir ajan, saatlerce elle prompt yazmanın yerini tutabilir. Ama bu değer, sadece döngü ne zaman duracağını biliyorsa vardır.

Ben olsam nereden başlardım?

Yarın mevcut bir ajana döngü eklesem şu sırayla giderdim:

  1. Önce izleme. Her çalışma planının, araç çağrılarının, tokenlarının ve hatalarının kaydını bıraksın.
  2. Bir hedef, bir kontrolcü. Makinenin kontrol edebileceği bir hedef ve çalışan ajanın kontrol etmediği bir denetim.
  3. Kesin sınırlar. Token bütçesi, süre bütçesi ve yeniden deneme limiti.
  4. Dışarıda tutulan durum. İlerleme bağlam penceresinde değil, bir dosyada ya da bir kayıtta yaşasın.
  5. Gözetimsiz çalışma en son. Düşük riskli işlerle başlayın. Kapsamı ancak izler sağlıklı göründüğünde genişletin.

Benim görüşüm

Harness ve loop engineering yeni bir sihir değil. Her seferinde aynı cevabı vermeyen bir bileşene uygulanmış iyi yazılım mühendisliği. Beni heyecanlandıran da tam olarak bu. Önemli olan beceriler, mühendislerin zaten değer verdiği beceriler: net arayüzler, testler, gözlemlenebilirlik ve maliyet kontrolü.

Modeller birkaç ayda bir değişmeye devam edecek. İyi kurulmuş bir harness ve dürüst bir döngü, bir ajanı bir sonraki model sürümünden sonra da güvenilir kılan şeydir.

Daha fazla okuma

Bloga dön